Zdrowy starszy Oznaki silnego przywództwa

Zdrowy starszy Oznaki silnego przywództwa

Książka jest praktycznym przewodnikiem po zdrowym przywództwie w Kościele.

Zdrowy starszy: oznaki silnego przywództwa to praktyczny przewodnik po zdrowym przywództwie w Kościele. Książka rozpoczyna się od przedstawienia sposobów oceny duchowej kondycji starszego, a następnie przechodzi do diagnozowania i leczenia problemów, które często dotykają osoby pełniące tę służbę, pomagając przywrócić duchowe zdrowie przywódcom Kościoła.

Autorzy: Jim Estep, Gary Johnson, David Roadcup

Stron: 116

Format: A5

ISBN: 978-83-88252-94-5

Rok wydania: 2026

Spis treści

Przedmowa do wydania polskiego .................................................... 5

Przedmowa ........................................................................................ 7

Wprowadzenie ................................................................................... 9

1. Wizyta kontrolna ........................................................................ 13 Gary Johnson

2. Pięć parametrów życiowych formacji duchowej ........................ 27 David Roadcup

3. Przypadek duchowej krótkowzroczności ................................... 43 Gary Johnson

4. Sparaliżowany starszy ................................................................ 57 Jim Estep

5. Poznanie diagnozy ...................................................................... 75 Jim Estep

6. Przestrzeganie zaleceń lekarza ................................................... 89 David Roadcup

Dodatek: Droga do domu ............................................................. 107 Gary Johnson

Wykaz skrótów nazw ksiąg biblijnych

Przedmowa do wydania polskiego

Kilka lat temu, podczas jednego ze spotkań zespołu przywódczego, obserwowałem sytuację, która była jednocześnie zabawna i bardzo pouczająca. Przy stole siedzieli chrześcijańscy liderzy pochodzący z różnych kultur. Rozmawialiśmy o tej samej sprawie, używaliśmy tych samych słów, czytaliśmy tę samą Biblię, a jednak po kilkunastu minutach okazało się, że… wcale nie rozmawiamy o tym samym. Każdy rozumiał słowo „odpowiedzialność”, „szacunek” czy „przywództwo” trochę inaczej. W pewnym momencie ktoś powiedział z uśmiechem: „Chyba potrzebujemy tłumacza”. Problem polegał na tym, że wszyscy mówiliśmy po angielsku.

To doświadczenie wraca do mnie, gdy czytam książkę Zdrowy starszy. Jej autorzy proponują prostą, ale wymagającą perspektywę: zanim zaczniemy diagnozować Kościół, powinniśmy zgodzić się na zbadanie samych siebie. Przywództwo nie zaczyna się bowiem od strategii, struktury ani wizji. Zaczyna się od zdrowia człowieka, który prowadzi innych. Książka konsekwentnie posługuje się obrazem „parametrów życiowych”, pokazując, że duchowa kondycja lidera ma bezpośredni wpływ na kondycję wspólnoty.

Ta myśl jest szczególnie ważna w polskim środowisku ewangelikalnym. Przez lata nauczyliśmy się bardzo dobrze mówić o powołaniu, wizji, wzroście, przywództwie i misji. Potrafimy organizować konferencje, tworzyć zespoły, zakładać nowe wspólnoty i prowadzić projekty. Czasem jednak łatwiej jest nam zmierzyć frekwencję na nabożeństwie niż temperaturę własnego serca.

Moje zainteresowanie przywództwem międzykulturowym rozwijało się zarówno na poziomie akademickim – między innymi podczas studiów i pracy badawczej związanej z Newman University w Birmingham – jak i poprzez codzienną praktykę służby w wielokulturowej społeczności SCh Centrum w Lublinie oraz w pracy przywódczej na poziomie Kościoła Chrystusowego w RP. Te doświadczenia nauczyły mnie jednej rzeczy: różnorodność nie czyni zespołu automatycznie zdrowym. Czasami tylko szybciej pokazuje jego choroby.

Wielokulturowy zespół potrafi ujawnić to, czego jednorodny zespół długo nie zauważa. Różne sposoby komunikowania się, rozumienia autorytetu, podejmowania decyzji czy wyrażania sprzeciwu działają jak niezwykle precyzyjny test diagnostyczny. To, co wcześniej można było nazwać „charakterem człowieka”, nagle okazuje się problemem przywództwa. To, co nazywaliśmy „wiernością tradycji”, może okazać się lękiem przed zmianą. A to, co określaliśmy jako „dbałość o ludzi”, czasami może być po prostu duchową krótkowzrocznością – widzeniem przede wszystkim tych, którzy już są w środku, i niewidzeniem tych, do których Chrystus nas posyła.

Właśnie dlatego ta książka jest potrzebna polskim liderom. Nie dlatego, że dostarcza kolejnego modelu zarządzania Kościołem, lecz dlatego, że stawia pytania, których nie da się łatwo delegować innym. Czy naprawdę prowadzę przez przykład? Czy moje życie modlitewne jest źródłem mojego przywództwa? Czy jestem gotów się zmienić? Czy potrafię zobaczyć potrzeby ludzi spoza mojego najbliższego kręgu? Czy moja wspólnota jest bardziej skupiona na ochronie tego, co już posiada, czy na misji Chrystusa?

Szczególnie cenne jest to, że autorzy nie zatrzymują się na diagnozie. Każdy rozdział prowadzi czytelnika do refleksji indywidualnej lub zespołowej. To sprawia, że książka może stać się nie tylko lekturą, ale narzędziem rozmowy zespołu starszych, pastorów czy liderów. Być może najważniejsza lekcja, jaką możemy z niej wyciągnąć, brzmi paradoksalnie: zdrowy Kościół nie zaczyna się od znalezienia zdrowego programu. Zaczyna się od ludzi, którzy pozwalają Chrystusowi zbadać własne serca. Dlatego zachęcam liderów chrześcijańskich: nie czytajcie tej książki wyłącznie po to, aby znaleźć coś, co można poprawić w waszym Kościele. Czytajcie ją najpierw z pytaniem: „Co ta książka chce zmienić we mnie?”. Być może właśnie wtedy rozpocznie się najważniejsza zmiana ta, której nie widać jeszcze w kalendarzu, budżecie ani statystykach, ale którą po pewnym czasie zaczynają zauważać ludzie.

Marek Charis Pastor,

Społeczności Chrześcijańskiej Centrum w Lublinie Biskup Pomocniczy Kościoła Chrystusowego w RP